Capriolen maken

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 LinkedIn 0 Email -- 0 Flares ×

DRAADJESVLEES

 

Voor de deur van de Haagse slagerij waar ik wel eens kom zat een donkerblond, tot mijn middel reikend jongetje. In zijn hand lag een eindje touw met daaraan een klein, iets te dik hondje.
Bij het er naar binnen gaan voelde ik dat aan mijn jas getrokken werd.
‘Ik lust geen draadjesvlees,’ meldde het jongetje somber.
Nu weet ik dat kinderen over het algemeen altijd de waarheid spreken, voor mij reden een wederkerigheid met hem te delen.
‘Nou, dan eet je toch zeker geen draadjesvlees,’ zei ik zo neutraal mogelijk. ‘Van wie moet dat?’
‘Van mijn vader. Die is hierbinnen.’
Een korte blik naar binnen werpend in de verwachting daar de onverlaat aan te zullen treffen die jongetjes, in dit geval zijn eigen zoon die hij kennelijk dwong tot het nuttigen van zoiets onmenselijks als draadjesvlees dat nu eenmaal tot het cultuurgoed van grote mensen behoort leerde mij dat hij nogmaals de waarheid sprak.
‘Vind je draadjesvlees dan niet lekker,’ vroeg ik voorzichtig wat hij beantwoordde met een heftig nee-schudden.
‘Hij wel,’ zei hij, wijzend op het hondje. ‘Maar hij is een hond dus niet helemaal goed wijs. Lust jij draadjesvlees?’
Ik dacht terug aan mijn grootmoeder die het vlees urenlang, tot het vanzelf uiteen viel op een laag vuurtje kon laten sudderen tot het er tenslotte als iets totaal oneetbaars uitzag maar dat wel degelijk was en ook zo rook.
‘Ja,’ gaf ik toe, een onthulling die op hem, aan zijn van ontzetting opengevallen mond te zien overkwam als het meest schokkends dat hij ooit had gehoord.
‘Vind je het lekker?’
Daar moest ik even over nadenken. Als ik ja antwoordde was dat hetzelfde als het openlijk verspreiden van propaganda voor de lekkernij wat in dit geval in zijn nadeel uit zou pakken. Nee zeggen daarentegen was het plegen van verraad wat zonder twijfel het effect met zich meebracht dat ik in het openbaar door een jongetje van pakweg tien jaar onmiddellijk voor geschift werd uitgemaakt.
‘Meestal wel,’ antwoordde ik eerlijk, want buiten mijn vrouw kende ik niemand meer van wie ik wist dat die het volgens de regels der Hollandse keuken voor mij maken kon. Het visioen van een met blauwe lippen van boosheid aan tafel zittend jongetje dat weigerde zijn bord leeg te eten bracht mij op een idee.
‘Als je geen draadjesvlees lust, wat dan wel?’
‘Patat! Met mayo en appelmoes natuurlijk. Gewoon eten lust ik niet. Dat is goor.’
Het met afgrijzen doordrongen gezicht dat hij erbij trok sprak boekdelen. Zonder dat ik erom vroeg kwam de aap uit de mouw.
‘Van mijn vader moet ik elke dag wat anders eten. Patat is niet goed voor mijn gezondheid zegt-ie maar daar geloof ik geen reet van. Dat zegt-ie maar om mij aan het eten te krijgen, vooral bietjes, spinaasie en rooie kool. Geef dat maar aan de beesten, zeg ik dan maar dan wordt-ie boos. Ik heb gewoon liever patat. Juf zegt dat aardappelen ook groente zijn. Dan mag ik toch zeker zelf wel uitmaken hoe ik die eet?’
‘Van mij mag het,’ gaf ik spontaan toe.
‘En van hem mag het niet,’ opperde hij. ‘En jij bent mijn vader niet.’
Een rimpel verscheen op zijn voorhoofd.
‘Als jij wel mijn vader was, zou je mij dan iedere dag patat geven?’
‘Dat zou ik vast wel willen maar ik denk niet dat ik het had gedaan,’ bracht ik naar voren. ‘En ik vind alleen maar patat eten ook niet goed. Het is wel van aardappelen gemaakt maar als je iedere dag hetzelfde eet dan zegt je buik: alweer dat spul? Ik wil wat anders.’
Daar moest hij even over nadenken.
‘Maar het is mijn buik,’ zei hij uiteindelijk, zeer beslist. ‘Die is stom en heeft niks te zeggen. Als-ie bietjes wil dan onthoud-ie dat maar voor een andere keer.’
Tegen zoveel inzicht viel op het moment weinig in te brengen.
‘En,’ ging hij verder, ‘Ik ben al tien jaar oud. Ik heb zoveel goors moeten vreten dat ik jááren voorloop op mijn buik. Iedere dag krijg ik iets anders te eten dan wat ik wil en misschien maar een keer in de twee weken patat met appelmoes dus mag het van mij wel een keer andersom.’
‘Van mij mag het ook,’ antwoordde ik, blij vanwege mijn toevallige ontmoeting met zoveel oplossend vermogen. ‘Als ik je vader was geweest hadden we dat vast zo gedaan,’ overtuigd als ik was van de zekerheid dat twee weken lang een dieet van patat met appelmoes hem binnen de kortste keren de keel ging uithangen.
‘O. Maar dat is nu eenmaal niet zo,’ zei hij een beetje spijtig. ‘En van de mijne mag het nou eenmaal niet.’
‘Je zou het je vader een keer kunnen vragen,’ stelde ik voor. ‘Nee heb je en ja kun je vaak krijgen. Wie weet lust je na twee weken geen patat meer.’
‘Echt wel,’ antwoordde hij met op zijn gezicht de uitdrukking alsof hij net door de slager zelf met een mes werd bedreigd. ‘Patat is patat, en bietjes zijn alleen maar bietjes.’
‘Nou, dan moet je het zelf maar weten,’ besloot ik, beseffend dat de strijd was gestreden en ik had verloren van een jonge revolutionaire geest. ‘Als je het niet erg vind moet ik nu even hier naar binnen.’
‘Voor draadjesvlees zeker,’ merkte hij op.
Ik knikte.
Toen ik weer buiten kwam was hij er nog steeds, inclusief het hondje.
‘Ik lust geen draadjesvlees,’ hoorde ik hem achter mij tegen een mevrouw zeggen die er net naar binnen ging.
‘Dat is dan pech voor je,’ zei ze zonder op te kijken. ‘Ik eet vanavond draadjesvlees.’
De psychiaters hebben gelijk: kinderleed wordt onderschat.

Wilt u ‘Capriolen maken’ bestellen? Hieronder treft u de bestelgegevens.

 

Capriolen maken (Dutch)

Een capriool is het maken van een paardensprong waarbij tijdens het zweefmoment de achterbenen fel achteruit slaan. Zo ook is deze bundel gevuld met capriolen, tweeënvijftig korte, krokante verhalen over onverwachte, smeuïge voorvallen en situaties uit het gewone leven. Het maken van capriolen is aan inflatie onderhevig. De titel roept nostalgie op en is dan ook ironisch en dubbelzinnig. Een capriool wordt naast door paarden vaak gemaakt door personen die vol zitten met gekke streken, een soort mens waaraan veel tekst te ontrekken valt en draagt bij als onuitputtelijke oorsprong van vermakelijke of leerzame vertellingen. In deze bundel verwijs ik naar hen, als bron van mijn arbeid, aan henzelf opgedragen.

 

Bestellen/to order: Here  (Amazon.de) of/or Here (Amazon.com)

 

Andere van Ben Midland verschenen titels zijn:

 

Koplopers (Dutch)

Je kent ze wel. De snelwandelkampioenen onder ons, de tot lachen uitnodigende mannetjesputters die nergens voor terugdeinzen, de haatimams die ons met hun opgeheven vingertje de les willen lezen of het nostalgische winkeltje waar ze ooievaarskuitenvet verkopen, dat spul waar je jarenlang naar zocht. Het zijn de vreemde eenden in de bijt, vaak mensen met eigenzinnige karakters en tot de verbeelding sprekende neringen in achterafstraatjes. De meeste van die vreemde eenden gaan gewoon hun gang. Ze doen hun vaak komische ding aan de oppervlakte maar meestal zonder aan ons op te vallen. Dat zou voor altijd zo blijven, ware het niet dat een aantal ervan door hun absurde trekjes en eigenschappen mijn aandacht wist te trekken. De leukste heb ik aan een vraaggesprek onderworpen en samengevat in dit humoristisch getinte boekje getiteld “koplopers”

Bestellen/to order: Here  (Amazon.de) or Here (Amazon.com)

 

The Devil’s Society (Engels/English)

In the catacombs of a Papal Basilica in Rome, the mutilated body of a cardinal was found by the police. All tracks lead to William R. Sandwell, an American professor staying that very same night in the capital. When an anonymous person sends him a relic along with a cryptic, mysterious text, further suspicion focuses in his direction. Pursued by police inspector De Angelis of the Italian police he is determined to prove his innocence along with an Italian activist, Rafaella Fabbri to find the perpetrator(s). Gradually it becomes clear the murderer is an inhabitant of the Vatican. With his imminent exposure the horrible practices of a ruthless group, the real rulers of this world become exposed. The Devil’s Society is a vivacious story of suspense and intrigue in the mysterious city of Rome. Ben Midland confronts us on a revealing, sensational journey through the catacombs of the ancient city of Rome, starting with the ritual abuse of two innocent street children.

Bestellen/to order: Here  (Amazon.de) or Here (Amazon.com)

 

The Hata Enigma (Engels/English) Soon available in Dutch!!

A priest of an Imperial shrine in Japan commits suicide under mysterious circumstances. A name in the death poem he left behind leads investigators to an American Professor William Sandwell, who claims he is innocent. Scars in the burnt skin of the victim and the disappearance of a mythical Imperial relic point to a brutal robbery. Pressured for answers by the Imperial Household Agency, Japan’s most powerful government organization, Sandwell goes in search of the missing relic. Archaeologist Catherine Yamazaki joins Sandwell in his hunt for the relic. Together they enter the forbidden sanctuary of Japan’s holiest site, Ise Jingū, dedicated to the Sun Goddess. Assisted by Inspector Yamashita of the Tokyo Metropolitan Police District, they discover a trail of evidence that confirms their worst fears and the trio race against time to recover the relic before Japan’s deepest secret is unveiled.

Bestellen/to order: Here  (Amazon.de) or Here (Amazon.com)

 

WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 LinkedIn 0 Email -- 0 Flares ×